jueves, septiembre 08, 2005

Bīrudō


3. Deberás coñecelas todas e deberás ter, en cada cata, aleutos todos os sentidos para avaliar os matices de sabor, cor e textura de cada unha e poder contrastalos en cada proceso de producción particular, sobre todo nos chamados artesanais.
...
9. Nunca deberás bebela só. A cervexa é compañeira tanto na alegría como na tristura e catalizador nas aproximacións de amizade incipiente.



Dun Decálogo da cervexa de autor descoñecido


Primeiro é o frío logo a soidade. Despois as follas secas cos seus murmurios ao ser arrastradas polo vento sobre as mesas hoxe baleiras. E os rumores das augas dos ríos de preto.

Mais adiante, non moito mais no tempo, virá a chuvia e a neve. Folerpas grandes ou miúdas caendo lenta e suavemente sobre os biergarten, sobre os recordos de tantos ledos Prost! A mesma neve, quizais, que facía chorar a Gabriel cando lembraba aquel neno malfadado chamado Michael Furey.

Pero nesta emposta non hai ningún final derradeiro. Alguén nos di que a morte é tránsito cara a renovación e nós aínda vemos, sen demasiados esforzos de imaxinación, o último encontro feliz que nos mantivo aí mesmo, nesta segunda mesa ata que o corpo, derreado, non aturaba mais co sono. Tamén estaba a cuadrilla divertida coa que ás veces nos sentabamos nunha comuñón laica e aquela outra parella xa coñecida tamén pero que prefería sempre pasar mais discretamente aínda que ao marchar, moito antes que calquera de nós, sempre se despedía amablemente... E o home aquel da última mesa, aquel a quen todos, por non lle saber o nome alcumaban "o catador".

Ese mesmo que ti me dixeches que sempre se sentaba só diante dunha cata pequena, e non das xerras de litro que nós trasfegabamos, de calquera das cervexas novas que o taberneiro traía a cotío.

Moito me chamou a atención ver que a pesar do que ti me dixeras, aquel home nunca estaba só por moito tempo. Sempre se lle achegaba xente, maiormente dos habituais, co gallo de calquera cousa que puidera establecer a relación sobre todo, coñecéndoo, coa pregunta consabida de cal era ao seu xuízo a cervexa mais acaída para aquela ocasión e el, decateime, sempre os recibía amablemente convidándoos ao seu carón. Pouco mais cumpría para que de alí a pouco tempo houbera naquela mesa unha conversa animada e divertida.

Tanto me chamou a atención, como che digo, que eu mesmo quixen experimentar cal era o secreto que se agachaba alí e aproveitei un dos días que tiveches que marchar de München por mor do traballo. Achegueime ao Biergarten a unha hora non convencional na que aínda non había moito persoal e pedín unhas salchichas brancas do país e unha cervexa. Xa me dispuña a beber a miña bock só cando me decatei de que aquel home, do que non reparara a súa aparición, facíame acenos para que me achegase. Ofreceume amablemente sitio na súa mesa instándome a que bebera cervexa sempre en compañía.

- É tristísimo ter que beber cervexa en soidade cando naceu precisamente para fornecer a compañía...

Preguntoume por ti. Non sabía do noso parentesco pero, Meu Deus!, pola cantidade de detalles dos que me falou el mesmo o cabo de pouco tempo, cunha mínima axuda miña, chegou á conclusión axeitada. Contoume mil historias divertidas unhas, graciosas as mais e algunha que outra dramática dos seareiros dos Biergarten que frecuentaba fornecidas polos detalles que ía recollendo e gardando ao longo do tempo dedicado á cervexa.

Contoume parte da súa historia. Fora Mestre Cervexeiro Artesanal e chegara a obter unha boa cervexa aínda que non acadara asegurala nos canles económicos habituais. Perdera cartos no empeño pero os seus coñecementos sobre materias primeiras e procesos eran moi buscados por empresas industriais.

-Pero xa non é o mesmo, non. Non é o mesmo...

Contoume que sempre lle gustaran as historias populares de tradición oral e que a cousa xa lle viña dunha avoa súa que tiña certa arte natural para contalas e que a el llas contaba desde ben pequeno ata, practicamente, a hora do seu pasamento. Ela tamén recollía detalles verdadeiros, estudiaba caracteres reais e logo mesturaba parte deles e os puña noutro contexto de tempo e lugar creando historias ficticias novas madurecidas no tempo do inverno no que a neve, ademais de obrigar a quedarse na casa, podrece as follas para criar co seu abono vida nova.

-Despois cando a miña avoa vía de novo a aquela xente tentaba imaxinala nos contextos e aventuras que lles atribuíra e era como se medraran moito mais de como os vía na realidade cotián. E eu sigo coa teima. Non sei se é deformación ou non pero do mesmo xeito que termo de proporcións e tempos de proceso da cervexa así vou recadando detalles nos que a xente non repara para orixinar,, dispoñéndoos convenientemente noutros contextos, historias que me divirten e me interesan. Só compre ter os ollos ben abertos e escoitar. Ver e escoitar.

Lembro que acabou cunha consideración curiosa. Cando nos despedíamos dixo

-E nunca veras cos mesmos ollos á persoa a quen lle inventaches unha historia que non viviu. Nunca.

Seica ten unha boa colección de cervexas raras e curiosas que, de certo farán e túa ledicia. Así mo dixo o Catador. Cando volvas do traballo estará mais que satisfeito de ensinárnola aos dous.

Virá o frío e caerá de novo a neve en München. No entanto ti, eu e aquelas persoas coas que nos cruzamos no Biergarten, coas que, posiblemente, bebimos nun último "Prost!" viviremos mil vidas ademais da "real" que nos toca e cando o calor chame ás nosas portas e convide a volver a aquel lugar que nos é xa familiar verémonos de novo pero con roupas mais brillantes que as que acostumabamos a vernos ata entón. Así será se as historias vividas no silencio da neve son realmente "historias" e acaídas á persoa que temos diante.

PROST!!

Eno Tobo a 5 de setembro do 2005



No hay comentarios:

Publicar un comentario